Beri: Kijken-kijken

In haar tuin houdt ze kuikens, de moeder van een potentiële nieuwe vriendin. Ze zijn hier een paar jaar terug vanuit Nederland naartoe verhuisd. De beestjes huppelen rond op een stuk gras, omringd door gaas.

Moeder probeert de kuikens te vangen om ze terug in hun hok te plaatsen. Want ze wil naar binnen en de kleintjes veilig zetten. ’s Nachts kan ze niet slapen, want er is een vos in de wijk. Een vos, midden in een woonwijk, aan de rand van Hawler.

De vos klimt dan op het hok en sjort het klepje bijna open. Sluw beest. De vriend van de potentiële nieuwe vriend, is een oude vriend van onze familie. Ik ken hem nog van toen we in zijn achtertuin speelden in Almere, Waterwijk geloof ik.

Even later zitten we hoog boven de stad, en kijken uit over Hawler, almaar groeiend Hawler. We praten Nederlands onderling. Hij vertelt dat hij op kantoor een Senseo heeft staan. We dwalen verder, en spotten ergens, onder een gigantisch hotel, een nieuwe boetiek, waar we kwijlend een rondje kijken-kijken-niet-kopen doen.

Beseffend dat een paar schoenen hier misschien wel het jaarsalaris van een simpele werker kosten. Krom, veel te krom.

Het lieve stel rijdt me naar huis en installeert BVN, Nederlandse televisie. Nu kan ik toch nog alle programma’s zien die ik thuis nooit zou kijken.