Ilse: Mama

Vorige week mocht ik op mijn nichtjes passen. Twee geweldige meiden die samen één favoriet woord hebben: mama. Mama haalt de korstjes er altijd vanaf – van mama mag dat wel – mama zingt dat liedje anders. En op het moment dat mijn zus thuiskomt, barsten de dames los in een enthousiast ’mama, weet je wat we allemaal hebben gedaan?’

Voor Anne en Emmy staat mijn zusje gelijk aan God. Er is er maar één op de wereld die weet hoe het moet, maar één die de wijsheid in pacht heeft, maar één die zo mooi, lief, intelligent en wijs is als... hun mama.

Als ik kijk naar hoe mijn zus en ik met onze moeder omgaan, dan hebben we echter nogal wat te klagen. Eigenlijk doet ze het nooit helemaal goed. Wil ze wéér weten wat ik heb gegeten – komt ze wéér aan met cadeaus – heeft ze wéér advies. Zo idolaat als we vroeger van mijn moeder waren, zo kritisch zijn we nu op haar.

Ik weet wel wat de oorsprong is van onze houding, we hebben onze moeder nooit vergeven dat ze ook maar een mens is. Ze staat voor ons nog steeds op datzelfde voetstuk als waar we haar in onze jeugd op hebben neergezet. We verwachten perfectie en onmetelijke wijsheid en iedere keer dat ze onze bovenmenselijke verwachtingen niet waarmaakt, is een teleurstelling. Dat mama een mens is, is een grote deceptie en willen we het liefst gewoon niet horen.

Daarom zet ik bij deze in de krant: mama, je bent de liefste van de hele wereld. Objectief gezien dan hè, vanuit menselijke perspectief. Niet vanuit mij als dochter.