Ilse: Tajine

Ik ben dol op lekker eten en sinds kort lid van een kookclub in Almere Poort. Gisteren was de eerste keer dat ik aanschoof en ik viel meteen met mijn neus in de boter. Of nou ja, olijfolie. Er stond namelijk tajine op het menu.

De drie Marokkaanse dames die de leiding hadden deze vrijdag, waren druk bezig met het marineren van de kip toen we aankwamen. Ze hadden er al twee dagen in de keuken op zitten om koekjes te bakken, citroenen op zuur te zetten en kruiden te mixen. Wij hoefden de boel alleen nog maar af te maken.

Met een bonte verzameling aan nationaliteiten gingen we aan de slag. In allerlei talen werd druk gekletst en vlak voor het eten werd opgediend, ging de muziek aan en onze heupen los. Het maakt geen snars uit of je nu uit Zuid-Amerika, Afrika, Azië of Europa komt, we zijn vrijwel allemaal dol op zorgen, dansen, koken en eten. En het gros van ons is op dieet – dit laatste was hét gespreksonderwerp onder de muntthee met koekjes, tussen het uitwisselen van recepten door. (De ultieme internationale dieettip zal ik bij deze publiceren: gewoon minder eten. Poeh, dat wij vrouwen over zoiets simpels toch zo lang kunnen praten!)

Zo goed en zo kwaad als dat ging werd de tajine op inductie bereid. De stadsverwarming komt de Marokkaanse-Almeerse keuken niet ten goede, het aardewerk scheurt erboven. Tien vrouwen stonden met een doekje klaar, in het gelid om de keuken schoon te poetsen.

We zijn toch ook allemaal hetzelfde. Vandaag hebben we stuk voor stuk een balansdag. Dat wordt een knabbelloos EK.