Ilse: Pardon?

Met je hybride wagen vier keer per jaar naar Schiphol rijden voor een intercontinentale vlucht. Twee stukken taart eten, omdat je morgen op dieet gaat. Het huis opruimen, omdat de schoonmaakster komt, frisgewassen naar de sportschool gaan. Soms vraag ik me af waar we mee bezig zijn.

Een prachtige zin die dit gevoel verwoordt, wordt momenteel grijs gedraaid op de radio: ’The saddest thing that I’d ever seen, were smokers outside the hospital doors’. Gezongen door de melancholisch gestemde Editors. Een waarheid als een koe.

Deze week protesteerde een groep longpatiënten tegen dit sneue verschijnsel. Het mocht geen anti-rook campagne heten. Want of mensen willen roken of niet, moeten ze zelf weten. De patiënten wilden met hun actie echter het signaal afgeven dat ze er echt last van hebben als ze door de rookpluimen naar de poli moeten. ,,Sommigen van ons moeten zelfs aan het zuurstof als ze eenmaal binnen zijn’’, vertelde één van de protesterende patiënten. ,,En als je er iets van zegt, krijg je de reactie ’Dan houd je toch gewoon even je adem in’.’’ Tegen die roker zou ik het liefst willen zeggen: roken is al jaren uit. Misschien was het cool toen je met je vrienden stond samen te klitten op het schoolplein, anno 2012 staan de zaken er anders voor. Je munttheedrinkende, biologisch verantwoorde, sportende, mindfullness yogaënde medemens vindt je eigenlijk maar een treurig figuur. Vooral na zo’n opmerking. Wil je roken, prima, maar doe het dan ergens waar anderen er geen last van hebben. En hou zelf even je adem in. Een minuut of vijf, moet genoeg zijn.