5 maanden in een koud hutje in het park

Gepubliceerd op 31 augustus 12, 19:37 Laatst bijgewerkt op 01 september 12, 10:54

ALMERE/ODEKE DE JONG - Een groeiend aantal Almeerse jongeren komt op straat terecht. Op dit moment zijn het er waarschijnlijk rond de tweehonderd. Zij belanden op straat door ruzie met hun ouders, psychische problemen of door verslaving. De Almeerse Nigel belandde vorig jaar door enorme pech op straat. Hij woonde vijf maanden in het Beatrixpark.

Nigel (21) gaat voorop. Hij duwt wat takken aan de kant en waarschuwt dat het glad kan zijn door de recente regen. De jonge Almeerder, gekleed in een nette spijkerbroek, zwart jasje, lichtblauwe All Stars en een muts op zijn hoofd wijst naar een oranje zeil dat door de bomen te zien is. ,,Dat heb ik gevonden bij het grof vuil. En dat groene vilt heb ik een keer meegenomen, want ik wilde het toch wat huiselijker maken", zegt hij zonder een spoortje van ironie. Na zo’n vijftig passen dieper het bos in, is duidelijk te zien waar Nigel vorig jaar vijf maanden heeft gewoond. Een hut, opgebouwd uit boomtakken, her en der afgedekt met het oranje zeil. De hut is van alle kanten open, niet bestand tegen regen en wind. ,,Ik had mijn matras opengeknipt, zodat ik er in kon gaan liggen", vertelt hij. ,,Daardoor kon ik mij bij regen beschermen."

Nigel, die liever niet onder zijn eigen naam in de krant staat, is een rustige, bedachtzame jongen. Hij weegt zijn woorden zorgvuldig af. Stukje bij beetje vertelt hij hoe hij vorig jaar op straat belandde. Zijn moeder pleegde vlak nadat hij zijn mbo-opleiding Detailhandel had afgerond zelfmoord. Zij liet een grote schuld achter. Schuldeisers zorgden ervoor dat Nigel niet in zijn ouderlijk huis kon blijven wonen. Familie en vrienden konden hem niet opvangen. Hij belandde bij het Leger des Heils. Door een misverstand over een vergoeding die hij moest betalen, vluchtte hij na twee maanden het Beatrixpark in. Met niet veel meer dan een tas vol persoonlijke bezittingen, die binnen de kortste keren werd gestolen. Hij had helemaal niets meer, maar schaamde zich om hulp te vragen.

Zijn dagen bracht hij voornamelijk in zijn onderkomen in het park door. ,,Ik was bang dat iemand mij zou herkennen in de stad. Ik ging wel eens naar de bibliotheek, maar meestal bleef ik hier in de buurt." Nigel zat vaak op een bankje bij het meertje in het park, te tekenen. ,,Ik had weinig contact. In het park woonden wel meer mensen, maar daar bleef ik bij uit de buurt. Zij gebruikten drugs en dronken veel. Ik hou daar niet van en bleef liever alleen."

Wel was er een man die iedere dag met zijn hond langskwam. ,,Mijn plek lag vlak aan een hondenuitlaatpaadje. De man vroeg op een dag of ik geen hulp nodig had. Hij bracht vanaf die dag eten voor mij mee. En ik kreeg een oude fiets van hem, zodat ik bij het Weerwater, achter het Oor, iedere dag kon douchen. Ik ben de man ontzettend dankbaar, want ik had ook geen geld meer. Ik had nog maar vijf euro."

Na vijf lange en vooral ook koude maanden, staat de politie bij zijn hut. ,,Ze vroegen mij of ze me konden helpen. Iemand moet de agenten hebben gebeld. Achteraf ben ik daar wel ontzettend blij mee." Nigel kwam bij De Huisamer van Kwintes in Staatsliedenwijk terecht. Daar werd hij verder geholpen en woont nu in een kamer.

Nigel kijkt nu vooral vooruit. De periode in het Beatrixpark probeert hij achter zich te laten. ,,Ik kijk er liever niet op terug en probeer het af te sluiten." Hij zit nu ook in rouwtherapie. Daarnaast zoekt hij werk. ,,Ik wil de detailhandel in. Als ik een baan heb, kan ik de schuld afbetalen." Na de dood van zijn moeder heeft Nigel getekend voor een erfenis, niet wetende dat dit een schuld was van om en nabij de vierduizend euro. Maar hij wil meer dan alleen de schuld afbetalen. Nigel heeft een doel. ,,Ik wil verder studeren. Iets met mode, want ik wil een eigen kledingzaak openen. Ik ben nog jong en ik ben er van overtuigd dat het goed komt."

'Je zit al snel in een molen van ellende'

Robert Roch, projectleider van het huiskamerproject voor dak- en thuisloze jongeren tussen de 18 en 23 jaar, kent veel jongeren zoals Nigel. ,,Er is een groeiende groep jongeren in Almere die overal en nergens slapen, die geen connecties hebben, kampen met drank- en drugsproblemen of te maken hebben met psychiatrische problematiek", aldus Roch. ,,Maar het kan, zoals in het geval van Nigel, ook een geval van pech zijn. Je kunt bijvoorbeeld snel in de schulden raken, je rijdt bijvoorbeeld een keertje zwart in de bus en je betaalt de boete niet. Die boete wordt dan hoger en hoger. En als je ouders hebt die bepaalde opvoedingsvaardigheden missen, dan zit je snel in een molen van ellende." Het gaat volgens Roch om tussen de 100 en 200 jongeren. Een officieel cijfer is moeilijk te geven. ,,Primair heeft iedere jongere liefde en structuur nodig, niet iedere ouder kan dat geven. En dan zie dat bepaalde jongeren toch liever ergens anders zijn dan thuis."

Het Huiskamerproject is succesvol. Dagelijks kloppen er jongeren voor hulp aan. Ze kunnen er even op adem komen, wat drinken, even op de computer of een wasje draaien. En om half één staat er voor wie dat wil een warme maaltijd klaar. Ondertussen worden zij in contact gebracht met andere hulpverlenende instanties. Roch en zijn collega’s gaan sinds twee maanden actief op zoek naar dak- en thuisloze jongeren. Met een busje rijden zij Almere door en spreken zij jongeren aan. ,,Misschien kennen zij wel iemand die geen plek heeft om te wonen. We worden ook regelmatig gebeld door moeders die hun zoon of dochter niet meer thuis kunnen hebben, dan gaan wij in gesprek met ouders en kinderen om te zien of er met duidelijke afspraken toch niet tot een oplossing kan worden gekomen."

Roch is trots op Nigel, die inmiddels in een begeleid wonen project van Kwintes woont. ,,Hij is echt een topper. Het is een intelligente jongen die echt wat van zijn leven wil maken. Hij komt er wel en voorlopig houden wij hem goed in de gaten."