Ilse: Plons
Gepubliceerd op 06 januari 12, 22:51Een vers schrift op de basisschool. De ultieme vorm van geluk. Je nam je voor om vanaf nu alleen nog maar heel netjes te schrijven. Geen hartjes meer in de kantlijn, geen doorhalen of rode vlekken van het gummetje achterop je potlood. En het belangrijkste, in dit schrift zou je nooit, echt nooit meer een fout uitgummen met spuug. Je voornemen hield precies twee pagina’s stand. 2012 is een vers schrift. We gaan intenser leven, netter zijn en aardiger voor anderen. Vanaf nu gaan we het anders doen. En als symbolische daad springen we het water in. Dit jaar was mijn debuut. Zenuwachtig stapte ik het door fluoriserende Unox-mutsen bevolkte Surfstrandje op. In bikini op het zand. Rode nagels, witte benen. Iemand met een megafoon telde af. Drie, twee, één en daar denderden we dan. Het water in, helemaal kopje-onder. Zo snel mogelijk er weer uit. Duizend naaldjes in mijn lijf.
Dit was wat ik bedoelde met intenser leven. Dit was pure stompzinnigheid. Maar ik had het wèl gedaan. Gnuifend annex bibberend nam ik het vriendelijke commentaar in ontvangst dat het dit jaar echt een eitje was in vergelijking met vorig jaar en liep ik de 500 meter naar huis op blote voeten terug. Op naar de pompoen-gembersoep en een warme douche. Nu, een week later, ligt het Surfstrandzand op steeds te prijken op de overloop. Ik loop er hoestend overheen te bedenken dat ik de stofzuiger nu eens echt naar boven moet slepen en me af te vragen waarom ik het Gooimeer toch in vredesnaam ingesprongen ben. Ach, goede voornemens. Ze zijn er om te breken. 7 Januari. We zijn pagina twee allang weer voorbij.
